Ali Kırca'nın Alzheimer hastası olan annesine yazdığı bir yazı

#1 27-08-2007, 07:37 PM

Hatırlıyor musun?

Hatırlıyor musun o tren istasyonunu?
Nasıl da kalabalıktı...
14 yaşında bir çocuğu uğurlamaya gelmişti herkes. Nasıl da kalabalıktı...
Uzakyakın akrabalar, okul ve mahalle arkadaşları, öğretmenler, komşular...

Henüz o kadar çocuktu ki, yanında onunla birlikte istasyona girecek treni
bekleyen koca valiz, boyunun yarısına geliyordu neredeyse. Çocuk şaşkındı biraz;sevinsin mi üzülsün mü bilemiyordu.

Yazın son günleriydi. Onu doğup büyüdüğü kasabanın sokaklarından,büyük şehrin hiç bilmediği caddelerine götürecek "İstanbul Motorlusu"nun istasyona girmesine beşon dakika kalmıştı.
Son veda dakikaları...
Tren fazla beklemezdi çünkü... Alır yolcularını giderdi. Alıp "çocuk yolcusu"nu gidecekti.
"Leyli"sınavını kazanmıştı.O zaman öyle denirdi yatılı okullara...Çok daha
eskiden de "askeri idadi"diye anılırdı gideceği İstanbul mektebi. Leyli ve askeri
sözcüklerinin anlamı aynı zamanda "parasız yatılı" okumak demekti.
Yani...
Yolculuğun sebebi "mecburiyet"tendi biraz da...
Birazdan da değil hepten öyleydi işte .
Çocuk da azçok biliyordu bunu.
Lakin,istasyonda toplanan kalabalık,bu zorunlu gidişi şenlikli bir vedaya
çevirmekteydi.
O istasyon...
O istasyon,her şeyden önce siyah beyaz bir fotoğraftı hepimiz için.
Büyük taarruz kararının verildiği Garp Cephesi Kumandanlığı bizim şehrimizdeydi.
Büyük zaferin birkaç gün öncesinde açılmıştı körüklü fotograf makinesinin siyah
beyaz perdesi ve. Ve;Mustafa Kemal,İsmet İnönü ve Sovyet Büyükelçisi birlikte resmedilmişti. Arkadaki tabelada istasyonun adı yazılıydı Frenkçe ve
Arapça:Akchehir frenkçesiydi hatırlıyor musun? Hatırlıyor musun o resmi? İşte o istasyondaydın o veda gününde.
Cumhuriyetin ilan edildiği yıldoğmuştun. Adını o şerefli yıldan esinlenerek koymuştu İstiklal Savaşı gazisi baban.Toz kondurmadın birgün bile; Cumhuriyetin Kurucusu'na; birgün bile çıkarmamışken başından beyaz tülbentini...
Çocuğun mavi gözlerine bakıp derdin ki hep;"Büyüyünce onun gibi ol!"
Öyle derdin,hatırlıyor musun? Çocukta sanmıştı ki,kaderin gün gelip "onun gibi"askeri idadi'ye doğru başlayan yolculuğuna pek sevinecektin.
İstasyondaki öteki şenlik kalabalığı gibi...
Ama...
Öyle olmadı işte...
Tren geldi...
Çocuk koca valizini zorlukla taşıyarak alelacele bindi vagona...
Alkışlar,sevinç çığlıkları kalabalıkta.
Derken...
Çocuk yapayalnız kaldığını hissetti birden...
Kalabalığın şenlik gürültülerini duyuyor,ama sesleri duymuyordu.tren penceresinden bakarken. Issızlık sardı her yanı aniden... İçi üşüyordu.

Herşey geride kalıyordu işte. Dizini kanattığı sokaklar, arkadaşlar, ilk çocukluk
aşkı, kiraz bahçeleri...Ve 14 yaşında bilmediği bir gurbetin dehlizlerine
yapayalnız sürükleniyordu.

Elini tren penceresinden uzatıp sallarken gülümsüyordu güya.
İçine doğru ağladığını kim bilebilirdi? Ve sen yanaştın pencereye,tam da tren
hareket ederken hatırlıyor musun?
"İstemiyorsan hemen in!"dedin bağırarak, ötekiler farkında değildi ama çocuk duydu.

Çok geçti lakin... Tren gidiyordu. Birkez daha haykırdın sonra... Çocuk duydu.
"Mektup yaz gidince...İstemiyorsan hemen dön,hemen...Aldırırım seni! Bırakmam gurbetlerde!..."

Yarın sana geleceğim...
Beyaz tülbentini indirip pamuk saçlarını okşarken soracağım:
"Hatırlıyor musun?Hatırla ne olur...Biliyorum bütün görüntüler silinip gitti ama o
günü hatırla...Bir tek sen söyleyebilirdin birtek sen...Kalabalıkları kaale
almadan, kendi yüreğimin sesini dinlememi bir tek sen söyleyebilirdin bana. Bir tek sen...Gözlerim gülerken içimin ağladığını bir tek sen görebilirdin. Gördün de... Bir tek sen...
Sen benim annemsin,
Hatırlıyor musun?"