Bu hikayeyi bugün bir yerde okudum.Sizlerle paylaşmak istedim.Verildiyse önceden özür dilerim..

Daha annemden doğmamıştım. 7 aylıktım. Babam Çanakkale'ye gitmiş. Resmi bile yoktu bizde. Çanakkale'den sonra bir daha haber alamadık ondan. Annem ise onu hep bekledi. Daha 4 5 yaşlarında çocukken;

- Oğlum ben pazara gidiyorum , baban gelirse hemen beni çağır.
- Oğlum ben komşuya gidiyorum. Baban gelirse hemen haber et.

Ve aradan seneler geçti. Annem yine beklemeye devam etti. Ben artık iş güç sahibi olmuştum. Annem artık elinde bastonuyla geziyordu ve yaşlanmıştı. Hala;

- Oğlum ben falanca yerdeyim. Baban gelirse haber et.

Hiç değişmedi annem. Birkez bile vazgeçmedi babamı beklemekten. Ve annem artık ölüm döşeğindeydi. Son sözlerini söylerken

- Oğlum ben artık ölüyorum. Baban gelirse ona söyleyin ben hayatım boyunca onu bekledim.

Ve annem birden kapıya baktı. Hafiften gülümseyerek ;

-Hoşgeldin bey , diyerekten ruhunu teslim etti.


Çok etkilendim bu hikayeden . Umarım sizlerde beğenmişsinizdir. Repinizi çok görmeyin .

ilginç saol pylşm için

keşke keşke!!korkmadan sevebilseydim senii!!
ne! bu kadar acı olurdu gitmen..
nede geceler bu kadar uzun!
keşke,
keşkee hiç demeseydım

ilginc bi hikaye
saol

Bu sabah yine hersabahki gibi sıkıldım İstanbuldan
Moralim bozuk ceyran kesik hele birde sen yoksun ya cok yazık...