Son Çığlık...

XeQy · #1 22-09-2005, 11:05 PM

Yalnızdım. Korkuyordum. İçimdeki sessizlikle yüz yüzeydim. Sanırım sonunda oluyordu. Sanırım sonunda oluyordu. Bazılarının korktuğu, bazılarınınsa merakla beklediği o anı yaşama sırası bendeydi.

Korkuyordum, çünkü kimsenin üzülmesini istemiyordum. Hiçbir şey olmamış gibi yaşamlarına devam etmelerini istiyordum. Hiçbir özlem , hiçbir ağıt istemiyordum.

Her yer bembeyaz oldu. Hey, bir dakika. İleride bir bulanıklık görüyorum. Git gide belirginleşiyor, büyüyor. Bu garip bir insan olmalı. Hayır, insan olamaz, çok farklı. Kuyruğu ve kocaman boynuzları var. Bana bakıyor. Bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Duymuyorum. Duyamıyorum. Dudaklarını okumaya çalıştım. Türkçe konuşmuyor. Anlamıyorum. İngilizce de olamaz. Dur, nereye gitti? Kayboldu. Arkamı döndüm. Bir gurup insan bana bakıp gülüyorlar. Acaba insanlar mı? Bunlar da yaratık olabilirler. Emin olmalıydım. Yaklaştım, yaklaştım... Artık eminim. Bunlar insan. Ama niye gülüyorlar? Hayır, gitmeyin! Onlar da gittiler. Yavaş yavaş kayboldular.

Şimdi o ışık saçan beyazlık yavaş yavaş sönüyor. Tıpkı bir odanın ışığını kısarak söndürmek gibi... Şu anda tamamen karanlık. Artık derinlerden gelen sesler duyuyorum. Nefes sesleri. Kendi nefesim. Çok yavaş, ve düzenli. Nefes sesi kesildi. Başka bir ses var. Zaman geçtikçe tizleşp yükseliyor.

Artık bu sesin ne olduğunu biliyorum.Anladım. Sonunda geldi. Sonunda olmasını sabırsızlıkla beklediğim an geldi. Bu çığlık, bu insanlar... Demek söylenenler doğruymuş. Demekki gerçekten böyle oluyormuş. Ne olduğu apaçık ortada. O çığlık ÖLÜMÜN ÇIĞLIĞI idi...