Kelebek

deep blue · #1 20-12-2005, 10:11 AM

yi kalpli, yalnız bir adam, bir gün bir koza bulur. Kozanın içinde küçük
bir tırtıl vardır. Adam çok sever bu tırtılı, onunla tüm yalnızlığını, tüm
sevgisini paylaşır.
Gel zaman git zaman tırtıl büyür, güzel bir kelebek olur. Adam, kelebeğine
hayran... Bırakamaz bir türlü...
Aslında kelebeğin aklında dağlar, kırlar, çiçekler vardır da; kıyamaz bir
türlü adama ve sevgisine, yalnız bırakamaz Onu...
Üç günlük ömrünü sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeye
hazırdır...

Ama adam bilir ki; "Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir" ...
Kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne, kırlarına,
çiçeklerine doğru...
Kelebek mutlu olmasına mutlu olur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek
yaprağı adamın avucunun sıcaklığını andırmaz... Aklında adam, o çicek
senin bu çiçek benim dolaşır saatlerce... Adam bir kelebeğe sevdalı,
bakıp durur boşluğuna. Kelebekse hala konacak sıcak bir avuç aramakta...

Böylece kelebek şunu anlar:
BAZEN AIT OLDUGUMUZ YER ORASIDIR;
SICAK BIR AVUCTUR BILIRIZ
AMA O YERIN BIZE AIT OLMA IHTIMALI BIR HICTIR ...

Böylece adam şunu anlar:
Hiç BIR SEVDAYI YALNIZCA SEVGIYLE YASATAMAZSINIZ..

O gunden sonra kelebek, adama duydugu özlemi gömecek bir dağ aramaya
başlar, ama gücü tükenene dek arayıp da bulamayınca anlar ki;

HICBIR DAG BIR OZLEMI GOMEBILECEGINIZ KADAR BUYUK DEGILDIR ...

Adamsa artık sevdasını koyar sımsıcak avuçlarına; kelebeğin yerine...
Herkes bir şeyler yaşar; iyi ya da kötü, doğru ya da yanlış...
Yaşadıklarından bir çıkarım yaparak hayatına bir yol verir; aynı zamanda
düşüncelerine de...