Uzak ne kolay bi kelimeymiş
Tam anlamını anlayamayan evrimsizler için
Düşünmemek ne kadarda güzel olurdu deliler gibi
Hiçbir şeyin farkında olmamak
Senin kokunu alamamak
Tenini hissedememek.
Kanatlarında hüzün taşıyan kuşlar gibi
Uçup durmak gittiğin yeri bilmeden
Gittiğin soğuk yerlere hüzün dağıtmak
Kim bilir belki seni özlüyordur boş sokaklarımız
Oturduğumuz kaldırım taşları bu yüzden üşümüştür
İnsanların yüzüne bakamamam….
Herkese benzemen rüzgârın kokusuna sahip olman
Güneşin sıcaklığını almak kalbimden yokluğunda
Sensizlik yoksulluğunda….
Beklide sensizlik bu azımdaki kuruluk
Kolumdaki yara izi belki de düşmüşümdür
Ayağım takılmıştır bi taşa desteğimken gitmişken uzağa….
Karnım açtır, uykum vardır, ağlıyorumdur….
Annemken, dizin yokken, sarılmamişken annem gibi
Suratımdaki ifadedesin belki de
Ya gözlerimin içindeki resim sensen
Ya bu kalbimin sıkışmasının nedeni sensen
Nerdesin bulamıyorum seni çok yalnızım
Korkuyorum çok üşüyorum….
Saklanamıyorum artık hayattan
Koru ,sakla beni yine ısıt ellerimi
Yine o resimdeki gibi bak bana!!!!
Nerdesin göremiyorum seni
Etraf çok karanlık herkes ışığını alıp gitmiş
Benim ışığım nerdesin
Dur yoksa omzumdaki el senin mi?
Hayır ya hayır
Ya elimdeki ıslaklık acaba sana mı aitti
Ne yapmalıyım omuzlarım çok ağır
Gözlerim eskisi gibi bakmıyo seni aramaktan
Çok yoruldum ama hala nefes alıyorsam
Hala yapabilirim bulabilirim seni….
GREENPAİN(TM)