YARATICI MEZBAHALAR ÇAĞINDA
SESİ BÜZÜŞESİCELER
Herşey ama her şey için,
Mücadele etmek zorundasın,
Bu bazen sıkıyor insanı,
Her zaman yağlı tutamıyorsun,
Hayatın cıvatalarını.

Kanatlarım kırılacaksa,
Çırpılırken kırılsınlar,
Diyemiyorsun.

Yeter ki nefes almaya çalışırken,
Ayaklarıma takılmasınlar.
Sütümü içip yatmayı da,
Kıçımı silip kalkmayı da,
Becerebilirim ben.

Aynı şeyleri bin kere anlatıp,
Kafa ütülemeyin artık.
Pişkin suratlı bir kar makinesi yaratmayı,
Beceremeyeceksiniz benden.

Biliyor musunuz,
Hepimiz kardeşiz diyen yüzleriniz,
Takım ruhuna özdeş dolar aroması kokuyor.
Hem de leş gibi!

Kendi ayaklarımın üzerinde durmaya çalışıyorum ben,
Sakın ha,
Artık bir şeyleri kabul ettiğime,
İnanmaya kalkışmayın.

Sevdiğim sigarayı tüttürüp,
Hakettiğim gitarı çalmak,
Sevdiğim kadını mutlu edip,
Hakettiğm şarabı içmek istiyorum sadece.

Emeğime saygı duyuyorum!
Kazandığım her kuruşu,
Yağlı suratlarınızdan damıtarak hakediyorum.

Yaratıcı mezbahalar çağında,
Kasaplara karşı kürdan çekip,
Şövalyeler gibi savaştığımı,
Bir tek ben biliyorum.

Ne mi istiyorum?
Çok basit:
Sigaramın dumanı rock'n roll koksun istiyorum.
İnsanlarla heyecanımı paylaşmak,
Ahmaklara dünyaya bir kere geleceklerini hatırlatmak,
Dışardakilere içeriyi,
İçerdekilere dışarıyı göstermek istiyorum.

Şimdi s!ktirip gidin,
Ve bir daha,
Bir şiirin satırlarını,
Sakın kirletmeyin!


Tolga KAYA