Onlarca gönderilmemiş şiir ve;
Yaşanmamış tecrübelerle kalakaldım;
Şimdi sensiz ve kırık yüreğim,
Uçurumun kenarında yaşıyorum yalpalarak,
Düşüyorum, her yanımda hatırların, her yanımda sen...


Gülümsemeler silindi meymenetsiz yüzümden,
Düşe kalka koşardım eskiden,
Şimdi kalkamıyorum sevgili.
Ve son kalem; Yani ruhum;
O da düştü düşecek,
Karardı her hücrem sensizken...

Sevgili söyle;
Daha nekadar beklemem gerekli sarılmak için?
Ne kadar gözyaşı dökmeliyim özlenmek için?
Ve daha ne kadar düşmem gerek kalkmak için?

Ve şimdi şiir yazmak?
Her harf acıdır sensizken, ruhum aç, beynim talan....
Gerçi başlı başına bir şiir gibi zaten sensizlik...
Lakin;
Shakespeare'den olsa bile;
Çekilmiyor işte..
Gel...
Çok bekletmeden...