Disarda soguk bir hava esiyor.
Toronto eksi yirmibeş derece.

Ayin mor ışığı
buz tanecikleriyle bezenmiş
camdan iceri siziyor.

İcimde ağlayan çocuk
buzlanmiş cama yüzünü yaslıyor.

Ve hayal ediyor seni.

İri gozlerine fosforlu bir
parıltı veriyor ayın ışığı.

Boynuna sardığın pembe atkı
sana cok yakisiyor.

Birden etrafindaki ağaçları
ve cicekleri düşünüyorum
yıl boyunca hiç solmuyor
her zaman çiçek açıyor...

Biliyorum cennette ne yaz, nede kış var.
Cennetimsin...