Yaşlı kızıldereli reisi kulübesinin önünde torunuyla
oturmuş, az ötede birbiriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini
izliyorlardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı ve on iki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup
duruyorlardı.


Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri kurt köpeğiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli olduğunu düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden ihtiyacı olduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık. O merakla,sordu dedesine: Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sırtını sıvazladı.

- "Onlar" dedi, "benim için iki simgedir evlat."

- "Neyin simgesi" diye sordu çocuk.

- "İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen su gördüğün
köpekler gibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur.
Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım
onları.

Çocuk, sözün burasında; 'mücadele varsa, kazananı da
olmalı' diye düşündü ve her çocuğa has, bitmeyen sorulara bir
yenisini ekledi:

- "Peki" dedi. "Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?"

Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa.

- "Hangisi mi evlat? Ben, hangisini daha iyi beslersem!"

evet bence de güzel bu yazıyı kim bilir kaç defa okudum
sanırım ben kötülüğü daha fazla besliyorum.

bunu bi ara bi kitapta okumustum ,güzel bi yazı
shakespeare'in bi sözü var "iyi veya kotu yoktur dusuncemiz onu oyle yapar " sanirim boyle bisiydi...

ben de kitaptan okumuştum yeni güne merhaba hikayeleriydi sanırım

men deldimmm

Bi şey değil arkadaşlar

güzelmiş.paylaşım için saol..