--------------------------------------------------------------------------------

Hayat bu küçük bir hadise

Rahmetli Vehbi Koç ile yapılan bir televizyon röportajıydı .yıllar önce …”param var ,malım var,şanım var, mevkiim var;ama gel gör ki ,iki kaşık bulgur pilavı yiyemiyorum” demişti üzüntüyle .Domatesli bulgur pilavının yanında turşu ve soğan çok uzun zaman önce yasak edilmişti ünlü iş adamına .”çok şükür bu günleri de gördüm ama …” diye konuşması sürdüren ünlü sanayici “dünyanın en kudretli adamı da olsan fark etmiyor …” diye eklemişti . bir soğan bir bulgur bazen nelere bedel oluyor…

Emel sayının hayatını anlatıldığı bir programdı .Çok genç yaşta başlayan yolculuğunda gücü,başarısı ve ışıltısından sonra bu gün geldiği nokta konuşuluyordu .Pek çok genç kadının yerinde olmak istediği güzel ,başarılı ve ünlü sanatçı “Bir tek şeye sızlıyor içim… Keşke bir çocuğum olsaydı “derken gözleri dolu doluydu . “Bana hep daha çok gençsin ,önce işin sonra sanatın ,daha şöhretin başındasın dediler keşke kimseyi dinlemeseydim .keşke kimseyi dinlemeseydim…”

Gani müjde ile söyleyiş yaptığım bir programdaydık.” Çok küçüktüm ve babam kendi koşulları içinde beni şımartmaya uğraşıyordu “ diye başladı anlatmaya .” bir bayram arifesiydi .Galiba kendi takım elbisesini verip bana bir elbise yaptırmış .Çok mutluydu o bayram ;bana bir şey giydirebildiği için . ama ben elbiseden hiç hoşlanmamıştım .Ağlamaya başladım , ben bu çirkin şeyi giymem diye . babamın bana bakışını hiç unutmam .Galiba en fazla altı yedi yaşındaydım .Birden hiç beklemediğim bir şey oldu ve babam bana hayatımdaki ilk ve son ve çok şiddetli tokadını attı . Çok gücenmişti bana .Aradan yıllar geçti .Şimdi İstanbul’un güzel manzaralı evlerinden birinde oturabiliyor ve istediğimi alabiliyorum .Baba olduktan sonra bir gün ,babamın o bakışı geldi aklıma .Keşke geri dönüp o sayfayı silebilsem ,öyle isterdim ki … babamı mutlu edebilseydim .

Üzerinden çok zaman geçti ama yinede tereddüt ettim şimdi yazıp yazmamakta … Bir cesaret yazıyorum ;Yeşim salkım –uzan idi o zamanki soyadı –Leventte yeşil bir villada ,görkemli mobilyaların içinde ,görkemli duvarların arasında ve görkemli bir masanın ardında oturuyordu .Yapmak istediklerini anlatırken ,çok çok uzun siyah saçları kollarını ,bellini, boyunu örtüyordu ve gözlerinde adını koyamadığım siyah bir şey vardı .Keder? yalnızlık? öfke? Yorgunluk? Her şey her şey elinin altındaydı ama mutsuzdu besbelli … sonra zaman geçti … soyadlarından birini sildi .Saçlarını kestirdi .Geçenlerde bir akşam gördüm onu .O beni görmedi .Yan yanaydık oysa .Geçip gittik birbirimize deymeden.Kısacık saçları gecenin karanlığına rağmen ışıldayan gözleri vardı .sevdiği adamın ,kocasının elinden tutmuş ,deniz kenarına doğru yürüyordu .
Yanından geçip kendi yoluma devam ederken düşündüm de …hayat bu kadar basit bir şeydi işte .yaptıklarımız ,yapmak istediklerimiz ,özlediklerimiz ,pişman olduklarımız ,onardıklarımız onaramadıklarımız …
Hepsi basit minicik şeylerdi ama ulaşamadıkça ,çözemedikçe ,yenemedikçe ,bize kocaman geliyordu .kitlelerin sevgisi,para ,ün,güç… hiçbiri ,hiçbiri beden olamıyordu ,özlemini çektiğimiz o şey her ne idiyse …
Bir çocuk ,sevildiğini bilmek, bir vicdan rahatlığı , bir tabak pilav , bir sağlık nefes …
Hayat bu işte ;basit küçük bir hadise …



İcLaL Aydın

"içinde sakladınmı , o içinde saklandığın baharı demli bir çay tadında?Ben o uzak kentten ve o uzak zamanlardan sana çevirdim yolumu...Yorgun geleceğim..."=)

"içinde sakladınmı , o içinde saklandığın baharı demli bir çay tadında?Ben o uzak kentten ve o uzak zamanlardan sana çevirdim yolumu...Yorgun geleceğim..."=)

♥ ♥ It's not always rainbows and butterflies It's compromise that moves us along..**♥ ♥