İbrahim KALKAN

Mehtabın sulardaki aksi yüzerken toyda,
Şarkılar söylüyordu; dinledim, akşam koyda.
Her gönül sevdasını kendince meşk ederken,
Birkaç martı uçuştu, her biri başka boyda.

Önce hafiften esen meltemle saz sesleri,
Sahil boyunu sardı, keserek nefesleri,
Gecenin ıslığını sürükleyen rüzgârın,
Kollarında kabardı, denizin hevesleri.

Rüzgârın temasını hissederek derinden,
Dev dalgalar savurdu, kükreyerek yerinden.
Kar beyaz köpükleri saçılırken kıyıya,
İşaretler yayıldı, bir deniz fenerinden.

Bir vaveyla koptu ki gecenin ortasında,
Sandallar sürüklendi, anafor kumpasında.
Açıkta demir atmış gemiler, sarsılarak,
Çekildi limanlara, fırtına sırasında...

Gökyüzünü kapladı, kurşundan bir tabaka,
Alevden oklarını savurdu, yaka yaka.
Boşaldı birden bire her yana sağnak yağmur,
Sahil mahşer yerine döndü, beş on dakika.

Simsiyah perdeleri çekilirken aradan,
Suya düştü gölgeler o loşlukta sonradan,
Uzaklaştı fırtına, sükûta erdi gece,
Toprak kokusu esti, buhur buhur karadan.

Gökte gülümseyen ay, karşılarken şafağı,
Rüzgâr çoktan aşmıştı, yükselip karşı dağı.
Yıldızlar selamladı, bir bir yakamozları,
Buseler kondururken, aşkı tattı dudağı.

Bu rüzgârla denizin, ezeli bestesidir.
Derunî muhabbetin aşka güldestesidir.
Bu hayat iksirinin bir ilâhi terkibi,
Velhasıl fırtınanın belki bir zerresidir.