ninniler sihrini gece karanlığına bırakmış
anaların yüreğiyle karşılıyorum sabahı
her gündönümü hayalinle bilmediğim kentlere göçüyorum
ıslak sokaklarda cinayetler görüyorum
sonlanan bir hayat için
tüm dualarımı gözyaşıma sığdırıp
yavaşca kaldırımlara düşürüyorum
bir fesleğen kokuyor uzak bahçelerden
sen olduğunu biliyorum
ama cinayetler yine de devam ediyor
yorgunluğuma hapsedip tüm katilleri
düşünüyorum seni
ve yakasına gül koyduğum cesetleri

senden sonra ölü bir hayat olduğumu
benim de ayrılık adında bir katilim olduğunu
yeni anlıyorum
ölmüş de olsam seni düşünmeyi hiç unutmuyorum
öldürmüyorum hayalini
bu kentin kana doymuş duvarlarında