Biribirini çok sewen iki insan düşünün bağlı ve delicesine.. Herşey toz pembe görünürdü gözümüze,koca kalabalık bir meydanda öpüşsek kimse umrumuzda olmazdı sadece ikimiz var olurduk...

Dünyanın içinde sadece bize ait olurdu, ama her güzel şeyin bir sonu var derler ya gecen zaman yaşanacak ayrılıkların habercisidir .. Gün geldi tellal mektubunu bizede okudu bizim sewgimizinde idam zamanı gelmişdi.


Ve; Bitti


Sewgimi sundum benliğimi ortaya koydum sana doğru geldim.İnsan nasıl sewdiğine dokunmak isterse sana dokunmak;Sigarayı bir çekişte ciğerlerime doldurur gibi içime çekmek istedim.

Olmadı.....


Uzandım ama ellerim hep boş döndüm gayri bişey kalmamıştı bana anladım. Çekmek isteedim belkide kendimi ilerlediğim o dipsiz kuyudan ama yapamadım çünkü karanlık kuyumu aydınlatan sen vardın..

Kıyamadım…


Ama olsun benim hala umudum var,yollarımız dünyalarımız ayrı olsada,sana bir ömür boyu dokunamıyacamı bilsemde, aynı kara parçasına ayaklarımız basmasada,aynı havayı soluruz.Aynı gokyüzünde aynı yıldızları seyreder hayale dalarız..

Yağan yağmurda aynı suyla yıkanırız.. İnan her şeye rağmen; Benim umudum var..!

Gitsende benimsin...beni kendimle başbaşa bırakan;Depresif,sewgim şizofren sewgilim....