Eski sevgili heycanlarının çoktan ölmüş soğuk nefeslerinde titremekten yoruldum....bir ölüye ait eşyaları kullanmak kadar acıtarak yaşıyorum hayattaki rolümü....rollerini değişen insanlardan tiksindiğim için anlamsız olsada oynamaya devam ettim ve oynadıkça gördümki anlamsızlaşan hayat değil bendim....sevdiğim kişilerin değer dedikleri şeyden yoksun oldukları ve korkudan aslında kaçıcak delik aradıkları saflığı bitirilmiş titrek bir gülümsemeye benzer bi boşlukta kendi kuyruklarını kovalamaları en çok canımı acıtan şeydi...bi hüzün kapladı içimi bi sigara yaktım hallerinden habersiz insanların adımlarındaki seslerine sakladım göz yaşlarımı,kaçıcak karanlık ve inadına yağmurlu bi yer aradım ama içime bakmak hiç aklıma gelmedi....bulamadım......

hayat bulanık bi su olabilir,
hayat bi çığlık olabilir,
bi gurursuzluk....
herşey olabilir...
ama satılamaz roller hep üstümüze biçilmiş kaftandır....

"Rüzgar ne kadar sert eserse essin kayadan alıp götüreceği tozdur"
Silgi kullanmadan çizgi çizme sanatına HAYAT denir....

ArkaSokaK KARTALLARI