hep böyle değil miydi zaten?
yaşamak en güzel oyunmuştu, o yaşlarımı süper marıo yedi.
tenimi kızartan güneşten, terimden, meşin toptan kaçtım, o gün sayılı dizimin geri kalan iziydi.
bu hiç bişi biliyosun.
beni ağlak yapan hadiselere güldüğüm, beni güldüren hallerimeyse ağladığım bir günde değil miyim sanki.
yaşamak en büyük iş. ama sadece yaşamak. mühim olansa, geri dönüp bakabileceğin bir beyni korumak ve baktıkça anlamak. neyi anlamak mı... yaşadığını.
yaşadığımı anladıkça, yaşamayı öğrendiğimi hissediyorum.
paylaşım için teşekkürler.
kolay gelsin.
not: görüyorsun ki 1000 yıl geçmesine rağmen burası melankolya.