Arkadaşlar edebiyatla ne kadar ilgili tartışılır ama içinden çıkarılacak onlarca dersin olduğunu düşündüğüm bu yazının buraya yakışacağını düşündüm, buyrun;


"Hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne... Günün karanlık saatlerine.... Ara sıra kopsa da fırtınalara.... Birgün boğulacağımız denizlere... Eski günlere... Neler olacağını bilmesek de geleceğe... Ve kötülüklerle dolu olsa da tarihe... Tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara... Donkişotlara... ateş hırsızlarına... Ernesto Che Guevara'ya... Yollara... Yolculuklara... Sevgililere... Sevişmelere... Sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara... Üşürken ısınmalara... Herşeyden sıcak annelere, babalara... Ve TADINI TÜM BUNLARDAN ALAN şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz...
Kötü şeyler gördük... Kendi dilini, kendi kültürünü, KENDİSİNİ kaybeden insanlar, topluluklar gördük... Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük... Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük...
Biz de öldük...
Ama herşeye rağmen yeryüzünde şarkılar söyledik...
TEŞEKKÜRLER DÜNYA!...."

KAZIM KOYUNCU....