Ne tuhaf, basit fotoğraf makinasını elinize alıyorsunuz ve düğmeye bastığını "o an" ölümsüz bir kağıt gibi bırakılıveriyor yaşlı bir fotoğrafçı tarafından avuçlarınıza...
Az önceki andan sonraya geçseniz bile az önce geçen o an işte avuçlarınızda...
Ve siz yıllar geçtikçe dönüp bakıyorsun yeniden "o an"a...
Yüzlerce fotoğraf gördüm, yüzlerce fotoğraf çektirdim ve herbirine baktığımda ben de dönebiliyorum "o an"a....
Ve bazen düşünüyorum, biz öldükten sonra ne anlamı kalacak o resimlerin?
Duvara yazdığım o yazının, ağaca kazıdığım o adının ne anlamı kalacak?
Yazdığım şiirlerin ve yazmakta olduğum bu yazının ne anlamı kalacak?
"Dünya sadece bir köprüdür ve hızla geçersiniz, önemsizdir" demişti bir dostum, iyi de, bulunduğum mekan bu dünyaysa, bu dünyayı da düşünmeli bir nebze...
Doğrusuyla yanlışıyla.
Ve kıymetlendirmeli, ödüllendirmeli belki...
O fotoğrafların, o şiirlerin ve o cümlelerin anlamı kalmayacak olsa bile daha fazlasını denemelidir belki sırf "miras bir anlam" bırakmak için.
Hem öyle olmamış mıdır?
Yani benim çektiğim o resmin anlamı olmasa da Dostoyevski'nin "Öteki"si anlamlıdır, Nazım HİKMET'in Tahir ve Zümre Meselesi yıllandıkça daha da anlamlıdır...
Dostlara bu düşünceleri anllattım, "ölümden korkuyorsun" dediler... Sanki ayıpmış ve olağanüzeriymiş gibi...
Evet! Kim korkmaz ki ölümden, ölüm susmaktır ve hiç konuşmamak.
Kısmetimi ve hayattan alabileceklerimi aldıysam defolup istekle gidemeyebilirim, kahırsa kahır, mutluluksa mutluluk, haklı dostlar, korkuyorum ölmekten...
Ama daha çok;
bir anlam bırakamamaktan...


Çok şey söylemek isterdim, yoruldum, çok sevdiğim bir Cemal Süreya şiiri ile bitirmek istiyorum;
"Ölüyorum tanrım Bu da oldu işte.
Her ölüm erken ölümdür;
Biliyorum tanrım....
Ama,
Ayrıca,
Aldığın şu hayat fena da değildir...
Üstü kalsın..."

Bu dünyada...