Kimimiz hayatımız boyunca çok sever,kimimiz ise hayatına hiç sokmaz bu duyguyu..Ama kimimiz vardır ki hiç karşılık bulamayacağını bile bile karşılıksız sever..Aslında pek çoğumuz hayatının bir döneminde bu duyguya yer vermiştir.
Sevilmeyeceğini,imkansız olduğunu bile bile yinede sever..Aşkta bu değilmidir ki zaten nerede imkansız varsa onu sever,onu seçer.Belki bir umut,bir gün olma ihtimali bile yaşatmaya değer o duyguyu.Peki karşılıksız sevilenler?Onlarda suç yokmudur?Sevemezlermi onları seveni,deneyemezlermi peki?Neden onlara bir şans veremezler?Aslında bilebilseler ne kadar çok sevildiklerini,bu sevginin ikisinede yeteceğini,hiç düşünmeden başlamazlarmı bu ilişkiye?
Bİr de sevdiği,sevildiği halde hala mutlu olamayanlar?Onlar elindekilerinin kıymetini asla bilemezler.Her zaman daha fazlasını isterler..Güzel olan şeyleri kendilerine zehir ederler..Sevgilin varlığını bilmek,orda bir yerlerde kalplerinin bir köşesinde olduğunu hissetmek yetmez onlara .Daha çok daha fazla severler.Ve daha çok daha fazla da sevilsin isterler.Ama bilmezlerki herkes,her insan her sevgiyse bir olamaz..Herkesin sevgi anlayışı farklıdır..Bunu bile bile böylesine güzel bir duyguyu kendilerine acı edinirler.Onlar mahkumdurlar böyle acı çekmeye,kaybetmeye..Çünkü gerçekten de herşeye birden sahip olmak isteyen elindekileri de yitirir..Sİz hem sevip hem sevilenlerden olun..SEvgiliyi var olduğu için sevin..Riyasız,çıkarsız,beklentisiz sevin..İşte o zaman gerçek mutluluğu tadarsınız,yaşarsınız ve yaşatırsınız.."Acı çekmemek için,zehir olmamak için sevin,sevilin,değerini bilin.."

"HERŞEYİ BİLDİĞİN KADAR BUNU DA BİL SEVDİĞİN KADAR SEVİLİRSİN..."