TIP FAKÜLTESİNİ yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev
yaptığım yere, Konya'ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim.
Gençtim, bekârdım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer. İlk gece bir eve
misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi. Akşam
yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol
yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır
bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum.
Saatler epey ilerledi ama
yine bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan hacıanneye sıkılarak
sordum:
"Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?"

Hacıanne:
"Evladım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz"
dedi. Merak ettim, tekrar sordum:
"Trenden sizin bir yakınınız mı inecek?"

Hacıannenin cevabı inanılacak gibi değildi:
"Hayır evladım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak
burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu
saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların
yabancısı
biri geldiğinde, ışığı yanan bir ev bulsun diye bekliyoruz."
Prof. Dr. Saffet Solak

"içinde sakladınmı , o içinde saklandığın baharı demli bir çay tadında?Ben o uzak kentten ve o uzak zamanlardan sana çevirdim yolumu...Yorgun geleceğim..."